Matching Headings: ყველაფრის წაკითხვის გარეშე

Matching Headings-ის კითხვებში მიზანი თითოეული აბზაცის ბოლომდე წაკითხვა კი არა, ერთი ფრაზით თქმაა, რაზეა ის. სწორი მიდგომა ასეთია:

• აბზაცის პირველი წინადადება სრულად წაიკითხე — ეს შერჩევითი კითხვის პირველი გაჩერებაა.
• დანარჩენი წინადადებები სიტყვასიტყვით არ გაშიფრო: სახელები, მაგალითები და რიცხვები მხოლოდ ექოდ აღიქვი — ისინი თემას ამყარებს, თავად თემა კი არ არის.
• კითხვისას გონებაში იარლიყი შექმენი: რაზეა ეს აბზაცი? პასუხი ერთი სიტყვა უნდა იყოს: ისტორია, პრობლემა, გადაწყვეტა, კრიტიკა.
• უცნობ სიტყვებსა და გრამატიკულ სტრუქტურაზე არ შეჩერდე — სათაურის შერჩევა მთავარ აზრს ეხება და არა გრამატიკას.

Skimming სწრაფი კითხვა კი არა, შერჩევითი კითხვაა: ზოგ წინადადებას სრულად კითხულობ, სხვებში მხოლოდ საკვანძო სიტყვებს ეძებ. მიზანი აბზაცის აზრის ხაზის დანახვაა — დეტალებს მოგვიანებით, სხვა ტიპის კითხვებში შეხვდები.

თავდაპირველად იარლიყის შექმნა რთული ჩანს — ტაიმერით ივარჯიშე: აბზაცს 30 წამი დაუთმე, შემდეგ იარლიყი ქაღალდზე დაწერე. ათიდან თხუთმეტ გამეორებამდე ვარჯიშის შემდეგ იარლიყები ავტომატურად ყალიბდება.

აკადემიური აბზაცების უმეტესობის სტრუქტურაა თემატური წინადადება + დამხმარე დეტალები, ხოლო თემატური წინადადება სამი ადგილიდან ერთ-ერთშია:

1. დასაწყისში — ყველაზე გავრცელებული ადგილი: პირველი წინადადება ზოგად მტკიცებას გამოთქვამს, დანარჩენები კი მას ხსნის.
2. შუაში — პირველ წინადადებაში ავტორი გარდამავალ აზრს ან საწინააღმდეგო არგუმენტს წამოჭრის, ნამდვილი თემატური წინადადება კი შემდეგ მოდის. მეტი ყურადღება მიაქციე ისეთ წინადადებებს, როგორიცაა However, the reality was different.
3. ბოლოში — აბზაცი მაგალითებით იწყება, დასკვნითი წინადადება კი ყველაფერს აჯამებს. ამ შემთხვევაში სათაურის გასაღები ბოლო წინადადებაა.

თემატური წინადადების პოვნის ყველაზე საიმედო გზაა ექოს ტესტი: ნამდვილი თემატური წინადადების აზრი სხვა წინადადებებში სინონიმებით მეორდება და მყარდება. თუ ხედავ, რომელ აზრს ამყარებს დანარჩენი წინადადებები, მთავარი აზრი სწორედ ისაა — სწორი სათაურიც ზუსტად მისი პარაფრაზი იქნება.

კიდევ ერთი განსხვავება: სათაური აბზაცის აზრს გადმოსცემს და არა მთელი ტექსტისას. ზედმეტად ფართო სათაური, როგორც წესი, სწორედ ამ შეცდომას უშვებს.